Leslie Nielsen: Kariera króla parodii, rzetelnie o aktorze

3

Leslie William Nielsen, urodzony 11 lutego 1926 roku w Regina, Saskatchewan, Kanada, był kanadyjsko-amerykańskim aktorem o niezwykłym dorobku artystycznym, obejmującym ponad 60 lat kariery. Znany przede wszystkim z błyskotliwych ról komediowych, Nielsen posiadał podwójne obywatelstwo, odzwierciedlające jego długoletnie życie i pracę zarówno w Kanadzie, jak i Stanach Zjednoczonych. Jego życie osobiste naznaczone było czterema małżeństwami, a jego rodzina obejmowała wpływowego polityka, jakim był jego starszy brat Erik Nielsen. Z drugiego małżeństwa z Alisande Ullman Leslie Nielsen miał dwoje dzieci. Choć przez pierwsze dekady swojej kariery uznawany był za aktora dramatycznego, przełomem okazała się rola w filmie „Czy leci z nami pilot?” z 1980 roku, która zapoczątkowała jego drogę do statusu ikony komedii, zwłaszcza dzięki kultowej postaci Franka Drebina w serii „Naga Broń”. Aktor zmarł 28 listopada 2010 roku w Fort Lauderdale na Florydzie, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo filmowe.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 84 lata (w chwili śmierci)
• Żona/Mąż: Czworo małżeństw, ostatnie z Barbaree Earl.
• Dzieci: Dwoje dzieci z drugiego małżeństwa z Alisande Ullman.
• Zawód: Aktor
• Główne osiągnięcie: Ikona komedii, znany z ról w filmach „Czy leci z nami pilot?” i serii „Naga Broń”.

Podstawowe informacje o Leslie Nielsenie

Leslie William Nielsen przyszedł na świat 11 lutego 1926 roku w mieście Regina, położonym w kanadyjskiej prowincji Saskatchewan. Posiadał podwójne obywatelstwo – kanadyjskie i amerykańskie, co było naturalną konsekwencją jego długiej i owocnej kariery rozwijającej się po obu stronach granicy. W ciągu swojej sześćdziesięcioletniej działalności artystycznej, trwającej od 1950 do 2010 roku, Leslie Nielsen wystąpił w imponującej liczbie ponad 100 filmów fabularnych oraz około 150 programach telewizyjnych, wcielając się w ponad 220 różnorodnych postaci. Po śmierci w 2010 roku, aktor spoczął na cmentarzu Evergreen w Fort Lauderdale na Florydzie, mieście, które było jego domem w ostatnich latach życia.

Swoje umiejętności aktorskie Leslie Nielsen szlifował w renomowanych placówkach edukacyjnych. Rozpoczął swoją edukację w Lorne Greene Academy of Radio Arts w Toronto. Następnie, dzięki otrzymanemu stypendium, kontynuował naukę w Neighborhood Playhouse School of the Theatre w Nowym Jorku, gdzie zgłębiał tajniki teatru i muzyki. Jego rozwój artystyczny obejmował również uczęszczanie do słynnego Actors Studio, co świadczy o jego zaangażowaniu w doskonalenie swojego rzemiosła.

Rodzina i życie prywatne Leslie Nielsena

Życie prywatne Leslie Nielsena było równie barwne jak jego kariera. Jego matką była Mabel Elizabeth Davies, imigrantka z Walii, a ojcem Ingvard Eversen Nielsen, duński imigrant i funkcjonariusz Królewskiej Kanadyjskiej Policji Konnej (RCMP). Ojciec aktora był człowiekiem o trudnym charakterze, stosującym przemoc fizyczną wobec swojej żony i synów, co skłoniło młodego Lesliego do silnej potrzeby ucieczki z domu rodzinnego. Wpływ na jego życie miał także starszy brat, Erik Nielsen (1924–2008), który zrobił karierę polityczną i pełnił funkcję wicepremiera Kanady w latach 1984–1986. Zainteresowanie aktorstwem Leslie Nielsen zawdzięczał swojemu przyrodniemu wujkowi, Jeanowi Hersholtowi, znanemu aktorowi radiowemu i filmowemu, który zdobył sławę rolą doktora Christiana. Sukcesy i prestiż nazwiska wujka zainspirowały nieśmiałego Lesliego do podjęcia prób w aktorstwie, mimo początkowych obaw o wiarę w ich pokrewieństwo.

Leslie Nielsen był żonaty czterokrotnie. Jego pierwszą żoną była Monica Boyar, z którą pozostawał w związku w latach 1950–1956. Następnie poślubił Alisande Ullman, z którą jego małżeństwo trwało od 1958 do 1973 roku. Kolejnym związkiem był małżeństwo z Brooks Oliver w latach 1981–1983. Ostatnią żoną aktora była Barbaree Earl, z którą Nielsen zawarł związek małżeński w 2001 roku i pozostał z nią aż do śmierci. Z drugiego małżeństwa z Alisande Ullman aktor doczekał się dwojga dzieci, które stanowiły dla niego ważny filar życia rodzinnego w okresie największej aktywności zawodowej.

Potomstwo Leslie Nielsena

• Dwoje dzieci z drugiego małżeństwa z Alisande Ullman.

Kariera zawodowa Leslie Nielsena

Początki w „Złotej Erze Telewizji”

Kariera Leslie Nielsena rozpoczęła się w 1950 roku, kiedy to zadebiutował w świecie telewizji, występując w aż 46 programach telewizyjnych na żywo w ciągu jednego roku. Był to okres dynamicznego rozwoju „Złotej Ery Telewizji”. Jego pierwszy znaczący występ miał miejsce w odcinku serialu „Studio One”, gdzie partnerował samemu Charltonowi Hestonowi. Za ten debiutancki występ otrzymał skromne wynagrodzenie w wysokości 75 dolarów, co jednak otworzyło mu drzwi do dalszych możliwości.

Debiut filmowy i kontrakt z MGM

Na wielkim ekranie Leslie Nielsen zadebiutował w 1956 roku w musicalu „The Vagabond King”, wyreżyserowanym przez cenionego Michaela Curtiza. Mimo że film okazał się komercyjną porażką, a sam Nielsen określał go jako „The Vagabond Turkey”, rola ta okazała się kluczowa. Otworzyła mu ona drogę do przesłuchania do kultowego filmu science fiction „Zakazana Planeta” i zapewniła długoterminowy kontrakt z prestiżową wytwórnią MGM. Początkowo jego kariera rozwijała się w kierunku bardziej poważnych ról.

Status aktora dramatycznego

Przez pierwsze dekady swojej kariery Leslie Nielsen był powszechnie postrzegany jako przystojny amant i ceniony aktor dramatyczny. Jego wizerunek jako aktora dramatycznego ugruntowały role w klasykach kina. W filmie „Zakazana Planeta” z 1956 roku wcielił się w postać dowódcy statku kosmicznego, a w katastroficznym „Tragedii Posejdona” z 1972 roku zagrał kapitana tonącego liniowca. Te role umocniły jego reputację jako wszechstronnego aktora dramatycznego.

Przełom komediowy w „Czy leci z nami pilot?”

Rok 1980 okazał się punktem zwrotnym w karierze Leslie Nielsena. Trio reżyserskie znane jako ZAZ (Zucker, Abrahams, Zucker) obsadziło go w roli doktora Rumacka w kultowej komedii „Czy leci z nami pilot?” (Airplane!). Jego niezwykle poważna, wręcz śmiertelnie poważna interpretacja absurdalnych kwestii dialogowych, w tym niezapomnianej riposty „I am serious. And don’t call me Shirley”, stworzyła nowy podgatunek komedii – komedię deadpan. Ta rola całkowicie odmieniła jego dotychczasowy wizerunek i otworzyła nowy rozdział w jego karierze.

Ikoniczna postać Franka Drebina i seria „Naga Broń”

Po sukcesie „Czy leci z nami pilot?”, w 1982 roku Leslie Nielsen wcielił się w postać porucznika Franka Drebina w serialu „Police Squad!”. Choć serial został zdjęty z anteny po zaledwie sześciu odcinkach, stał się on fundamentem dla kinowego hitu „Naga Broń” (The Naked Gun: From the Files of Police Squad!). Film z 1988 roku odniósł ogromny sukces komercyjny, zarabiając ponad 78 milionów dolarów. Sukces ten zaowocował powstaniem dwóch udanych sequeli, które miały premierę w 1991 i 1994 roku, umacniając pozycję Lesliego Nielsena jako króla komedii parodystycznej. Jego kreacja Franka Drebina stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii kina komediowego.

Późniejsze role w gatunku parodii

Po triumfie serii „Naga Broń”, Leslie Nielsen stał się niekwestionowaną twarzą gatunku parodii filmowej. Jego charakterystyczny styl i umiejętność zachowania powagi w najbardziej niedorzecznych sytuacjach sprawiły, że był chętnie obsadzany w tego typu produkcjach. Pojawił się w takich filmach jak „Szklanką po łapkach” (The Naked Gun 2½: The Smell of Fear), „Ściśnięty” (Dracula: Dead and Loving It), „2001: Odyseja komiczna” (2001: A Space Travesty), a także w trzeciej i czwartej części popularnej serii „Straszny film” (Scary Movie 3 i Scary Movie 4). Jego obecność w tych filmach gwarantowała widzom dawkę humoru i charakterystycznego dla niego stylu.

Nagrody i osiągnięcia Leslie Nielsena

Wyróżnienia państwowe i branżowe

W uznaniu jego zasług dla kanadyjskiej kultury i przemysłu filmowego, Leslie Nielsen został mianowany Oficerem Orderu Kanady (OC) w 2002 roku. Jego wkład w świat sztuki został uhonorowany obecnością jego gwiazd na dwóch prestiżowych alejach sław. Jedna z nich znajduje się na Hollywood Walk of Fame przy 6541 Hollywood Blvd, a druga na Canada’s Walk of Fame w Toronto, co podkreśla jego znaczenie zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w jego rodzinnym kraju.

Uznanie krytyków

Mimo że Leslie Nielsen jest najbardziej znany z ról komediowych, jego talent aktorski był doceniany również przez krytyków. Za swoją kreację w serialu „Police Squad!” otrzymał nominację do prestiżowej nagrody Emmy. Słynny krytyk filmowy Roger Ebert trafnie określił go mianem „Olivierem parodii”, podkreślając jego unikalną zdolność do zachowania absolutnej powagi w najbardziej niedorzecznych i absurdalnych sytuacjach, co stanowiło klucz do jego komediowego geniuszu.

Służba wojskowa Leslie Nielsena

Służba w lotnictwie podczas II wojny światowej

Przed rozpoczęciem swojej długiej kariery aktorskiej, Leslie Nielsen odbył służbę wojskową. W 1943 roku, mając zaledwie 17 lat, wstąpił do Królewskich Kanadyjskich Sił Powietrznych (Royal Canadian Air Force). Przeszedł tam szkolenie na strzelca pokładowego (aerial gunner). Jednak ze względu na swój młody wiek i etap, na jakim znajdowała się II wojna światowa, Nielsen nigdy nie został wysłany do walki poza granicami kraju. Służba wojskowa stanowiła ważny rozdział w jego młodym życiu.

Zdrowie Leslie Nielsena

Problemy ze słuchem

Przez znaczną część swojego dorosłego życia Leslie Nielsen zmagał się z poważnym problemem zdrowotnym – był prawnie głuchy. Ta wada słuchu towarzyszyła mu od młodości, co wymuszało na nim noszenie aparatów słuchowych niemal przez całą jego karierę zawodową. Pomimo tego ograniczenia, Nielsen nigdy nie pozwolił, aby wpłynęło to negatywnie na jego pracę i interakcje z innymi.

Przyczyna śmierci

Leslie Nielsen zmarł 28 listopada 2010 roku w szpitalu w Fort Lauderdale na Florydzie, w wieku 84 lat. Przyczyną jego śmierci były powikłania po zapaleniu płuc. Aktor odszedł spokojnie, we śnie, w otoczeniu rodziny i bliskich przyjaciół. Jego śmierć była znaczącą stratą dla świata kina i komedii.

Ciekawostki z życia Leslie Nielsena

Zanim Leslie Nielsen zdobył sławę jako aktor, po zakończeniu służby wojskowej pracował przez krótki czas jako disc jockey w stacji radiowej w Calgary, w prowincji Alberta. Był to jeden z jego pierwszych kroków w świecie mediów. W 1959 roku Nielsen brał udział w przesłuchaniu do roli Messali w monumentalnym filmie „Ben-Hur”. Ostatecznie jednak rolę tę otrzymał Stephen Boyd, co skłoniło Nielsena do podjęcia decyzji o opuszczeniu wytwórni MGM, z którą był związany kontraktem. W latach 1959–1961 Nielsen grał główną rolę Francisa Mariona w miniserialu Disneya „The Swamp Fox”. Bardzo cenił tę pracę ze względu na wysokie budżety, autentyczne kostiumy i możliwość kręcenia w plenerach, zamiast na sztucznych planach studyjnych.

Latem 1994 roku Leslie Nielsen zaskoczył swoich fanów, pojawiając się w programie WWF „Monday Night Raw”. Parodiując postać Franka Drebina, próbował wraz z George’em Kennedym rozwiązać zagadkę zniknięcia Undertakera, co stanowiło humorystyczne nawiązanie do jego najbardziej znanych ról. Aktor znany był również z niezwykłego poczucia humoru na planie. Często nosił ze sobą przygotowane urządzenie wydające dźwięki imitujące gazy (tzw. „hand-held fart machine”), które wykorzystywał do rozładowywania napiętej atmosfery i płatania figlów kolegom z planu oraz przedstawicielom mediów. Ta jego cecha charakteru doskonale wpisywała się w jego komediowy wizerunek.

Leslie Nielsen, dzięki swojemu unikalnemu talentowi i niepowtarzalnemu stylowi, na zawsze zapisał się w historii kina jako mistrz komedii deadpan. Jego umiejętność przekształcania dramatycznych ról w niezapomniane kreacje komediowe, zwłaszcza jako doktor Rumack i porucznik Frank Drebin, przyniosła mu status ikony gatunku. Jego kariera, rozciągająca się na ponad sześć dekad, jest świadectwem wszechstronności i nieustającej pasji do aktorstwa.

„`

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Leslie_Nielsen